ဒုက္ခသည်စခန်း၌ ၉ နှစ်ကျော်ကြာလာ၍ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ နေရပ်မွေးရပ်ဌာနေအကြောင်း မသိရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်းကြောင်း ARA အကြီးအကဲပြော

အတိတ်ရဲ့ သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ သမိုင်းဆိုးတွေကြားကနေ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ကြရပြီး ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံရဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်းတဲအိမ်လေးတွေထဲမှာ ခိုလှုံခဲ့ရတာ အခုဆိုရင် ကိုးနှစ်ကျော် (သက္ကရာဇ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်အထိ) တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကြာညောင်းလာတဲ့ ကာလပတ်လုံးမှာ မိဘတွေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ တိုင်းတစ်ပါးက ရွှံ့နွံတွေကြားထဲ မွေးဖွားကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ ရိုဟင်ဂျာ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုနဲ့ မွေးရပ်မြေရဲ့ အလှတရားတွေကို ကောင်းကောင်း မသိကျွမ်းတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မယ့် အခြေအနေအပေါ် ရခိုင်ပြည်နယ်အခြေစိုက် ARA တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်း ရင်နင့်ဖွယ် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ပါတယ်။

“ဒီကလေးတွေဟာ အမိမြေရဲ့ လယ်ကွင်းပြင်တွေ၊ ချောင်းစပ်တွေနဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူး၊ မခံစားဖူးကြရှာဘူး။ သူတို့သိတာဟာ ဒုက္ခသည်စခန်းရဲ့ ကတ္တရာစေးအမိုးတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ညဘက်ဆို ကြားရတဲ့ သောကတေးတွေပဲ ရှိတယ်” လို့ ၎င်းက ဆိုပါတယ်။

“အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင် မေမေ” ဆိုတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ အမေးစကားဟာ ကော့စ်ဘဇားစခန်းရဲ့ မိုးမှောင်ကျနေတဲ့ ကောင်းကင်အောက်မှာ ရင်နာစရာအကောင်းဆုံး ပဲ့တင်သံတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ အသက် ၈ နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးဟာ စခန်းပြင်ပက ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးရှာသလို၊ သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဇာတိမြေဖြစ်တဲ့ ရခိုင်ပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းက စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ ကျေးရွာတွေအကြောင်းကိုလည်း မိဘတွေရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေကြားကတစ်ဆင့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုသာ ကြားဖူးရှာတာပါ။

နှစ်တွေ အလီလီပြောင်းလို့ ကိုးနှစ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ “အိမ်” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ ပတ်ပတ်လည် ဝါးခြံစည်းရိုးတွေ ခတ်ထားတဲ့၊ မိုးရွာရင် ရွှံ့နွံတွေပွက်ထွက်နေတဲ့ ဒီဒုက္ခသည်စခန်းကျဉ်းလေးပဲ ဖြစ်နေတော့မလားဆိုတာ ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ သူတို့မှာ လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားရမယ့် မြေရိုင်းလေးတစ်ကွက်တောင် မပိုင်ဆိုင်ကြဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အရွယ်ရောက်ခြင်းတွေကိုသာ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်းနေကြရပါတယ်။

မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးရဲ့ အနာဂတ်ဟာ မွေးရပ်မြေနဲ့ အလှမ်းဝေးကွာပြီး တိုင်းတစ်ပါးမြေမှာ အမြစ်မတွယ်နိုင်၊ အမိမြေကိုလည်း ပြန်ခွင့်မရဘဲ သမိုင်းကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကမ္ဘာကြီးက ငေးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးငယ်တွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မိမိတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်လည် အမှတ်ရခွင့် ပေးနိုင်ဖို့နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေရပ်ပြန်နိုင်ဖို့ အချိန်က တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းကလည်း တုန်လှုပ်စွာ သတိပေးနေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။